STROPY BETONOWANE NA MIEJSCU BUDOWY

Stropy płytowe i płytowo-żebrowe. Charakterystyka ogólna. Głównymi zaletami stropów płytowych i płytowo-żebrowych są: duża sztywność i możność przenoszenia znacznych obciążeń (zwłaszcza dynamicznych), monolityczność oraz odporność na działanie kilkugodzinnych, dość intensywnych pożarów. Do ujemnych cech stropów płytowo-żebrowych należą: a) większa pracochłonność przy wykonywaniu deskowania niż innych stropów (gęstożebrowych, płytowych), b) gromadzenie się kurzu, pajęczyny itp., gdyż przewietrzanie przestrzeni międzyżebrowych jest utrudnione; dlatego stropów płytowo-żebrowych nie stosuje się na ogół w pomieszczeniach o dużych wymaganiach higienicznych (zakłady przemysłu spożywczego, farmaceutycznego itp.), c) nieprzyjemny wygląd pod względem plastycznym stropów w niskich pomieszczeniach, co w dużym stopniu zmniejsza stosowanie tego rodzaju układów w budownictwie. mieszkaniowym i administracyjnym (biurowce), d) mała izolacyjność akustyczna stropów, e) mała izolacyjność cieplna stropów graniczących z otoczeniem zewnętrznym lub z pomieszczeniami nieogrzewanymi. Zasadniczymi elementami stropu są: płyta, żebra (belki drugorzędne) oraz podciągi (belki główne). Przy rozplanowywaniu siatki żeber i podciągów należy kierować się następującymi zaleceniami: a. Rozstaw żeber Zbyt mała rozpiętość płyty prowadzi do nadmiernej liczby żeber, z których każde zawiera oprócz zbrojenia nośnego również zbrojenie wynikające jedynie ze względów konstrukcyjnych (strzemiona, pręty montażowe itp.), co w konsekwencji zwiększa zużycie stali. b. Najbardziej racjonalne rozpiętości żeber wynoszą 5+7 m, podciągów zaś 5+8 m; podane granice rozpiętości mogą ulegać zmniejszeniu (przy bardzo dużych obciążeniach) lub też zwiększeniu (przy i stosunkowo niedużych obciążeniach). . Rozmieszczenie podciągów w kierunku długości budynku wywołuje konieczność opierania żeber na wieńcu nadokiennym o znacznej rozpiętości. W związku z tym nieraz wypada umieszczać podciągi prostopadle do ścian podłużnych, opierając je na filarach międzyokiennych. Przy tym usytuowaniu podciągów otwory okienne mogą sięgać niemal do stropu. W budynkach z traktem korytarzowym oraz ze ścianami działowymi celowe jest zastosowanie podciągów 2 i wzmocnionych żeber 3 biegnących pod tymi ścianami. Jeżeli trakt korytarzowy jest znacznie węższy od traktów użytkowych (zewnętrznych), wówczas rozkład momentów zginających jest zazwyczaj niekorzystny (małe stosunkowo momenty zginające na podporach pośrednich oraz duże momenty w przęsłach skrajnych). Przy podziale szerokości budynku na trzy trakty należy w miarę możliwości przyjmować następujący, najbardziej ekonomiczny stosunek rozpiętości poszczególnych przęseł żeber: II : l2 : li = 0,8 : 1 ,0 : 0,8. [hasła pokrewne: domy drewniane, Domy prefabrykowane, Domy z drewna]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: domy drewniane Domy prefabrykowane Domy z drewna